İNANMAK İHTİYACI
Bütün boşluk: Zemin boş, âsümân boş, kalb ü vicdan boş;
Tutunmak isterim, bir nokta yok piş-i hasârımda,
Bütün boşluk: Döner bir hiç-i mühiş civârımda;
Döner beynim berâber; ihtiyârım, sanki bir sarhoş,
Düşer, lagzide-pâ, her saha-i ümmide bir kerre...
Bu yalnızlık, bu bir gurbet ki benzer gurbet-i kabre;
İnanmak... İşte bir âgûş-ı rûhâni o gurbette.
Karanlık: Her taraf, her şey karanlık, bir hazin yeldâ!
Karanlık: Fehm ü dâniş, akl ü istihrac hep muzlim;
Bütün rûhumda müz'ic bir cemâdiyyet olur nâim,
Kesâfetten ibâret bir tecelli arzeder eşyâ,
Hakîkat zâhir olmaz dîde-i idrâke bir zerre...
Bu vehm-âlûd bir zulmet ki benzer zulmet-i kabre;
İnanmak... İşte bir şeh-râh-ı nûrâni o zulmette.
Kaynak: Tevfik Fikret, Mehmet Kaplan, Dergah Yayınları, 2. Baskı, 1987, İstanbul, s. 151.
Resim: Diango Herbandez, "Window", 2024.


Comments
Post a Comment